İnsan ilişkilerinin giderek karmaşıklaştığı, herkesin kendi hayat mücadelesini verdiği bir dünyada yaşıyoruz. Ancak son yıllarda dikkat çeken bir gerçek var: Bazı insanlar başkalarının mutluluğundan, başarısından ve güzel gelişmelerinden rahatsızlık duyabiliyor. Bir insanın işi yolunda gittiğinde, yeni bir ev aldığında, güzel bir aile kurduğunda veya hayallerinden birine ulaştığında herkes onun adına sevinemiyor.
Peki neden?
Bir insanın mutluluğu başka bir insanı neden rahatsız eder? Birinin başarısı neden diğerinin kendisini başarısız hissetmesine neden olur? Birbirimizin sevincini paylaşmak yerine neden zaman zaman onu küçümsemeyi, sorgulamayı veya gölgelemeyi tercih ediyoruz?
Belki de bu soruların cevabı, insanın kendi içinde yaşadığı mücadelede saklıdır.
Günümüzde insanlar hayatlarını sürekli birbirleriyle karşılaştırıyor. Kim daha çok kazanıyor, kimin evi daha güzel, kimin arabası daha yeni, kim daha iyi bir hayat yaşıyor... Bu karşılaştırmalar zamanla insanların birbirlerine bakışını değiştiriyor. Başkasının elde ettiği başarı, bazıları için ilham kaynağı olmak yerine bir kıyaslama aracına dönüşüyor.
Oysa herkesin hayat hikâyesi farklıdır. Herkes aynı şartlarda dünyaya gelmez, aynı fırsatlara sahip olmaz ve aynı mücadelelerden geçmez. Bir insanın bugün ulaştığı noktaya gelmek için neler yaşadığını, hangi zorlukları aştığını ve nelerden vazgeçtiğini dışarıdan bakarak bilemeyiz.
Belki de en büyük yanılgımız, başkalarının hayatını kendi hayatımızla ölçmeye çalışmamızdır.
Bir başka sorun da kıskançlık duygusunun zamanla normalleştirilmesidir. Bazı insanlar başkasının başarısını takdir etmek yerine hemen bir kusur aramaya başlar. Güzel bir ev alınır, "Acaba parayı nereden buldu?" denir. Bir işte başarı elde edilir, "Mutlaka bir tanıdığı vardır" diye düşünülür. Bir insan mutlu bir ilişki yaşar, "Bakalım ne kadar sürecek?" yorumları yapılır.
Yani bazen insanlar bir başkasının mutluluğuna ortak olmak yerine o mutluluğun neden gerçek olamayacağını açıklamaya çalışır.
Daha acı olan ise bu davranışların bazen en yakın çevremizden gelmesidir. İnsan, yabancıların kıskançlığına bir ölçüde hazırlıklı olabilir. Ancak dost bildiği, birlikte güldüğü, sırlarını paylaştığı insanların başarısından rahatsız olduğunu fark ettiğinde daha derin bir hayal kırıklığı yaşar.
Çünkü insan en çok, kendisinden yana olduğunu düşündüğü kişilerden destek bekler.
Elbette herkesin her başarımıza alkış tutmasını bekleyemeyiz. Herkesle aynı düşüncede olmak, herkesin hayatımızdaki gelişmelere aynı şekilde yaklaşmasını istemek gerçekçi değildir. Ancak bir insanın mutluluğuna saygı göstermek, onun sevincini küçümsememek ve başarısını takdir edebilmek önemli bir insanlık erdemidir.
Aslında başkasının mutluluğuna sevinmek, kendi mutluluğumuzdan bir şey eksiltmez. Bir insanın yükselmesi bizi aşağı çekmez. Birinin güzel bir hayat kurması bizim hayatımızı değersizleştirmez. Bir başkasının başarısı, bizim başarısız olduğumuz anlamına gelmez.
Dünyada herkes için yeterince fırsat, güzellik ve mutluluk ihtimali vardır. Önemli olan başkalarının sahip olduklarına bakarak kendi hayatımızdan nefret etmek yerine kendi yolumuzu bulabilmektir.
Belki de toplum olarak yeniden öğrenmemiz gereken en önemli değerlerden biri budur: Bir insanın iyi gününde yanında olabilmek.
Çünkü zor zamanında destek olmak kadar, güzel zamanında da içtenlikle sevinebilmek önemlidir. İnsanların birbirine sadece düştüğünde değil, yükseldiğinde de destek olduğu bir toplumda yaşamak hepimizin hayatını güzelleştirir.
Sonuç olarak başkasının mutluluğuna sevinmek bir kayıp değil, insanın karakterini gösteren önemli bir değerdir. Herkesin hayatında mücadele ettiği sorunlar, taşıdığı yükler ve ulaşmak istediği hayaller vardır. Bu nedenle birbirimizin hayatını zorlaştırmak yerine güzelleştirmeye çalışmalıyız.
Unutmayalım ki bir insanın yüzündeki gülümsemeyi küçümsemek kolaydır ama o gülümsemeye sebep olabilmek çok daha değerlidir.
Birinin mutluluğuna gölge olmak yerine o mutluluğun bir parçası olmayı seçelim. Çünkü başkasının ışığını söndürmek bizi aydınlatmaz. Gerçek insanlık, kendi hayatımızda karanlıklar olsa bile başkasının güneşinin doğmasına sevinebilmekte saklıdır.
