Kalbinin derinlerinde neden olduğunu bilmediğin ama öyle hissettiğin duyguların olmuştur. ‘’içimde bir his var ‘’ dersin. Anlamlandıramasan da o hissin varlığını inkar edemezsin. Ruhunun sana bildiği bir şeyi gösterme isteğidir o hisler. Yüzyıllar öncesinin bilgeliğini taşıyan ruhumuzun bildiklerini ‘’genetik kodlar’’ adı altında bilim de kabul ediyor. Fakat sadece kaşımız gözümüz bazı huylarımız değildir genetik kodlarla bize geçen. Geçmişimizde yaşamış atalarımızın miras bıraktığı duyguları da taşırız içimizde. Hatta bu mirastan bazılarını kendimizin gibi hisseder yarım kalmışlıkları tamamlamaya yöneliriz fark etmeden. O yüzden önemlidir geçmişinde yaşayanları ve onların yaşadıklarını bilmek. Bir gün küçük bir merak ya da bir farkındalık seni buna yönlendirir. Belki de kendini tanımak istediğin için, en çok nereden geldiğini, geçmişini, atalarını sorgulaman gerekir.
Biraz araştırınca daha önce hiç bilmediğin bilgilerin senin hayatında kendini nasıl var ettiğini anlamaya başlarsın. Belki çok geçmişteki atalarından biri boğularak öldüğü için bugün sen fark etmeden sudan korkuyorsundur. Belki geçmişte atalarının kendi memleketlerinden göç etmek zorunda kalmasındandır bir yere kendini ait hissedemeyişin. Ya da eskiler bir kuru ekmekle üç gün karnını doyurmak zorunda kaldığı zamanlar yaşadığındandır kıtlık bilincin. Önemli olan senin kendini ne kadar tanımak istediğin. Kendini tanımak isteyen geçmişteki atalarının ne yaşadığını bilmek zorundadır. Henüz anne babanız ve büyükleriniz hayattayken onlarla zamanda kısa bir yolculuk sohbeti yaparak bilgi edinmek ne büyük şans olur. Eğer durum farklı ise geçmişe ulaşmak biraz daha çaba isteyecek. Ama en nihayetinde bir kere niyet eden elbet istediğine ulaşacak.
İstemek, içten gelen bir dürtü. Nasıl yapacağını bilmediğin şeyler ile ilgili kalpten bir istek ve niyet koyarsan yol sana zaten görünecek. Nasıl olacağını bilmene gerek kalmayacak.
Nasıl olacak diye korkma. Gel sana biraz anlatayım ;
Bir gün, aniden kalbinin derinliklerinde bir uyanış olacak. Bambaşka yerden baktığını far edeceksin her şeye. Penceren değişmiş, manzaran değişmiş, duyguların değişmiş olacak. Bu yeni manzara ile ilk defa karşılaştığını zannedeceksin. Önce bir anlam arayacaksın gördüğün her şeyde. Ruhunun aslında zaten bildiklerini ilk defa öğreniyormuş gibi hissedeceksin. Sonra zamanla bildiklerini hatırlayacak, hatırladıklarını bilmenin verdiği huzuru yaşayacaksın. Daha çok dinleyip az konuşmaya, daha çok fark etmeye gönüllü olacaksın. Gerekmedikçe konuşmayacak çokça suskun kalacaksın. Dikkatini kendi içinde olanlara yöneltecek, yaşadıklarının kişilerle ilgisi olmadığını fark edeceksin. Başkalarını merak etmekten çok kendi içindekileri merak etmeye başlayacaksın. Önce istemediğin gölge yanlarını görecek, bir süre bunları reddedeceksin. Sonra onları kabul etmeyi öğrenecek kendinle savaşmayı bırakacaksın. Kabule geçtiğin yerde artık en çok kendine dürüst olacak, kendinle barışacaksın. Sonra hikayeni baştan yazmak isteyecek ve başkalarının eline bıraktığın ‘’hayatının kalemini’’ bu kez kendin eline alacaksın. İşte bu senin kurtuluş reçeten olacak.
KALBİMLE KALBİNE KOCAMAN SARILDIM...
