Bugün ruhun sana sesleniyor olsaydı ve şunları söyleseydi onu duymayı seçer miydin ?
Hadi başlayalım :
Hey sen, bu dünyayı deneyimlememe yardımcı olan ! Evet sana sesleniyorum. Artık beni duymalısın çünkü sana kendimi nasıl duyuracağımı bilmiyorum.
Şimdi lütfen bana söyle , ne ile savaşıyorsun?
Bir durup derin nefes al ve sor kendine, bu neyin savaşı? Sürekli bir koşturma, bir mücadele, her şeyi yoluna koyma, herkesi memnun etme ve kendine biçtiğin görevleri yerine getirme çabasındasın.
Tüm bu uğraşların peşinde savrulup duruyorsun üstelik zaman da öyle durmaksızın akıyor. Sen de yetişmeye çalışıyorsun. Bana söyler misin neyin savaşı bu? Nereye yetişmeye çalışıyorsun? Ne için hırpalayıp duruyorsun kendini ve beni? Kimden öğrendin bizi hırpalamayı? Savaştığın ve bizi hırpaladığın o şeyler, uğruna gerçekten savaşman gereken şeyler mi yoksa yanlış yerlerde mi oyalanıyorsun?
Belki artık durman gerekiyordur. Belki artık denizin dalgaları gibi coşmak ve çarpmak yerine durgun sular gibi akışta olmalısın. Olanı fark ederek ve korkmadan kabullenerek. Tüm cesaretinle yeni ve daha önce girmediğin o sokaklara girmelisin artık. Belki beklediğin ve aradığın o güzel günler seni bilmediğin o sokaklarda bekliyordur. Artık değişime dönüşüme direnmeden adım atman daha iyi olacak gibi görüyorum. O yollar, sandığın kadar uzak ya da ıssız ve korkutucu değil. Sadece zihninin bir ilizyonu. Bu ilizyon senin kendin olabileceğin hayata adım atmanı engelliyor. Şimdi atacağın küçücük bir adım küçük bir gülümseme ya da güzel bir söz bütün hayatını değiştirebilir. Belirsizlikten korkmayı bıraktığında seni orada bir cennet bekliyor olacak. Beni görmezden gelmeyi bıraktığında ben sana hep destek olacağım, bildiklerini hatırlaman için. Buradayım ve seni görüyorum. Lütfen sen de artık beni gör.